Amentü’nün ikinci rüknünün “Meleklere iman” olduğunu kuşkusuz biliyoruz…
İlk nefesimizden son nefesimize kadar hatta son nefesten sonraki safhada da meleklerin bize eşlik ettiğinin bilincindeyiz…
İnsandaki ulvi duyguları harekete geçiren, doğruya yönlendiren, koruyucu misyonu olan meleklere nedense şimdilerde mesafeliyiz…
Meleklere iman ediyoruz, sanki yokmuş gibi davranıyoruz…
Allah’ı gaybi yardımlarının çoğu zaman melekler üzerinden gerçekleştiğini unutuyoruz… Yaşamın tüm ünitelerinde görevli meleklerin gözetim ve denetimi altında olduğumuzu yeterince idrak edip hayatımıza yansıtamadık… Yaşamımızdaki yanlış, yanılgı ve yozlaşmalarının bir nedeninin de bu olduğunu fark edemedik…
Ölüm meleği devreye girmeden önce vahiy meleğinin mesajıyla dirilmemiz gerektiği bilincini hakkıyla kuşanamadık…
Kurgusal bir evrenin peşinde koşarken kafalar karışık…
Ve kopuyoruz… Maveradan, mütealden, maneviyattan ve lahuti olandan…
Madde yorgunu, mana yoksunu insan yalnızlığın girdabında kendine yazık ediyor…
Metaverse alabildiğine ilgimizi çekerken metafiziğe duyarsız kalabiliyoruz…
Sistemin adli sicil kayıtlarını, GB sorgulamalarını, mobil EDS tespitlerini, istihbaratın fişleme yöntemlerini alabildiğinde önemserken, şerefli yazıcıların ilahi kayıt sistemine kayıtsız kalabiliyoruz…
“Muhakkak sizin üzerinizde gözetici, şerefli yazıcılar vardır ki, bunlar yaptığınız amel ve işlerin hepsini bilirler.” (İnfitar, 10-12)
Evet, şerefli yazıcıların uyarısı ile şeref buluruz…
Şifayab oluruz…
İçimizdeki acıma duygusu, vicdan sızısı, iyilik arzusu, hikmet kıvılcımı, ilham ve güzel sezişleri meleklerden bağımsız değerlendiremeyiz…
Efendimiz (sav) buyurmuyor mu?
“Kim içinde iyiliğe çağıran bir ses duyarsa bilsin ki o, meleğin sesidir. Hemen ona uysun ve Allah’a şükretsin.” (Tirmizi)
Meleklere ünsiyet ve ülfet iklimimiz çoraklaşınca piyasa cinci, büyücü, kâhin, medyum, meczup ve müneccimlere kaldı… Olağanüstülüklere meraklı olan insanoğlu yanlış adreslerde geziniyor…
Nedense “üç harfliler” ilgi odağı olurken, beş harfli melekler toplumda gündem oluşturmuyor…
Unutmayalım ki, yaşamın kaos, kâbus, kriz, kahır ve karanlık günlerinde meleklerle beraberliğimiz bize teselli olacak…
Yine kabrin karanlık, yalnızlık, darlık ve soğukluk sürecinde Münker – Nekir melekleri bizi yalnız bırakmayacak… Refakatçimiz, teşrifatçımız hep melekler olacak…
Kabrin vahşet, dehşet ve şiddet sarmalında onları yanı başımızda bulacağız…
Her iki dünya gurbetinde ilahi kurbiyet melekler üzerinden gerçekleşecek…
Evet, melekleri dost edinebilir, desteklerine hak kazanırsak tüm şeytani fısıltı, vesvese, evham, şüphe, endişe, telkin, teşviklere muhalefet ve mukavemet gösterebiliriz…
Yaratılmışlar arasında bize en yakın olan meleklerdir… Öyle bir duruşumuz olsun ki, melekler bile duacımız olsun…
Bugün meleklerle birlikteliğin şuuruna, sükûnetine, sekinetine, salahına, sevincine ne kadar muhtacız değil mi?
Bunun için öncelikle meleki yaşamlara talip olmalıyız…Kendimize çeki düzen vermeliyiz… Çarpık, çürük, çirkef, çirkinişlerden korumak için, her gün şu soruyu kendimize sormalıyız:
“Bugün amel defterime ne yazdırdım?”
Rahmet meleklerinin kanatları altında Rabbimizin rızasına odaklanacağız…
Melekleri tartışmak değil, meleklerle birlikte yaşamak bilinci ile toparlanacağız… Bizans düşerken meleklerin cinsiyetini tartışanların yanılgısına düşmeyeceğiz…
Birde gaybi yardımların çoğu zaman melekler üzerinden geldiğini unutmayalım… Bedir’i Huneyn’i hatırlayalım…
Sırası gelmişken Arap – İsrail savaşında Araplar hezimete uğrayınca, El-Ezher üniversitesindeki öğrencilerin Muhammed Ebu Zehra’ya sordukları soru aklıma geldi:
– Arap – İsrail savaşında melekler niçin yardım etmedi?
– Gençler, Allah Kur’an’da Müslümanlara melek orduları ile yardım edeceğini vaat etmişse, mutlaka melekler gelmesine gelmiştir. Ancak hangi tarafın Müslüman, hangi tarafın Yahudi olduğunu bilinmediği için dönüp gitmişlerdir…
Evet anlamlı bir ironi… Gerçeklik payı yüksek bir gönderme…
Meleklerin yardımını hak edecek bir Müslümanlığın neresindeyiz?..
Ramazan Kayan/Milat Gazetesi
“Yine kabrin karanlık, yalnızlık, darlık ve soğukluk sürecinde Münker – Nekir melekleri bizi yalnız bırakmayacak… Refakatçimiz, teşrifatçımız hep melekler olacak…”
“Kabrin vahşet, dehşet ve şiddet sarmalında onları yanı başımızda bulacağız…”
“Amentü’nün ikinci rüknünün “Meleklere iman” olduğunu kuşkusuz biliyoruz…”
Neresini düzeltmeli bu geleneksel din algısının…!?
Kabir hayatı denilen hayatın Kur’an’da yeri yoktur. Ahiret hayatı ölünce değil, dirilince başlar. Tabii bunları anlayabilmek için, bir de Allah’tan başka kimsenin gaybı bilemeyeceğini ve gayb bilgisinin de sadece Kur’an’da olduğunu kabul etmek gerekir.