اُو۬لٰٓئِكَ الَّذ۪ينَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيّ۪نَ مِنْ ذُرِّيَّةِ اٰدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍۘ وَمِنْ ذُرِّيَّةِ اِبْرٰه۪يمَ وَاِسْرَٓائ۪لَ وَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَاۜ اِذَا تُتْلٰى عَلَيْهِمْ اٰيَاتُ الرَّحْمٰنِ خَرُّوا سُجَّداً وَبُكِياًّ
﴿٥٨﴾
فَخَلَفَ مِنْ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ اَضَاعُوا الصَّلٰوةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوَاتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَياًّۙ
﴿٥٩﴾
اِلَّا مَنْ تَابَ وَاٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحاً فَاُو۬لٰٓئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُونَ شَيْـٔاًۙ
﴿٦٠﴾
“İşte bunlar; kendilerine Allah’ın nimet verdiği peygamberlerdendir; Adem’in soyundan, Nuh ile birlikte taşıdıklarımız (insan nesillerin)den, İbrahim ve İsrail (Yakub)in soyundan, doğru yola eriştirdiklerimizden ve seçtiklerimizdendirler. Onlara Rahmanın ayetleri okunduğunda, ağlayarak secdeye kapanırlar. Sonra onların arkasından öyle nesiller türedi ki, namaz (kılma duyarlılığın)ı kaybettiler ve şehvetlerine kapılıp-uydular. Böylece bunlar azgınlıklarının cezasıyla karşılaşacaklardır. Ancak tevbe eden, iman eden ve salih amellerde bulunanlar (onların dışındadır); işte bunlar, cennete girecekler ve hiçbir şeyle zulme uğratılmayacaklar.” (19 Meryem, 58-60)
Namazı İkame Edenler ve Zayi Edenler…
İnsanlık tarihi hep tevhidle küfrün, hakla bâtılın mücadelesi üzerine süregelmiştir ve kıyamete kadar da bu minvalde devam edecektir. Taraflar ve usuller dışında mücadelenin aslı hep aynı kalmıştır.
Gündem ettiğimiz Meryem suresinin 58 ila 60 ayetlerinde de bu mücadelenin önce hak tarafındakiler zikredilmiş, ardından da onların yolunu terk ettikleri için acı bir akıbete uğrayacak olanlardan bahsedilmiştir.
Peygamberler tarihine ilişkin bu hızlı film şeridinde sadece tarihe yön vermiş belirgin halkalara değinilmekle yetinilmiştir. “Âdem soyu”ndan, “Nuh ile birlikte gemiye binenler”den, “İbrahim ile İsrail’in soyu”ndan söz edilmiştir.
Hz. Âdem bu kafilenin tümünü kapsar. Hz. Nuh, Hz. Adem’den sonrasını kapsar. Hz. İbrahim, kendisi ile başlayan iki peygamber kolunu kapsar. Hz. Yakup, İsrailoğullarına gönderilen peygamberler zincirini kapsar. Arapların atası olan Hz. İsmail, aynı zamanda bir Arap olan ve peygamberler zincirinin son halkasını oluşturan bizim Peygamberimize kadarki zincirin ilk halkasını oluşturur.
Bu kafilenin başını çekenler peygamberlerdir. Onların yanında peygamberlerin sonraki kuşaklara sarkmış iyi davranışlı “seçilmiş” soydaşları vardır. Bu kafilenin belirgin niteliği şudur:
“Bunlar rahmeti bol olan Allah’ın ayetleri kendilerine okunduğunda ağlayarak secdeye kapanırlardı.”
Yani onlar her türlü kötülükten titizlikle sakınan, yüce Allah’a son derece duyarlıkla bağlı kimselerdi. Yanlarında yüce Allah’ın ayetleri okunduğunda vicdanları ürperirdi. Duygularını dalgalandıran inanç coşkunluğunu anlatacak sözler bulmamız mümkün değildir. Gözlerinden sel gibi yaşlar akar ve “ağlaya ağlaya secdeye kapanırlar.”
İşte bunlar, bu gözlerinden seller gibi yaş akıtanlar, yüce Allah’ın adı anılınca kalpleri ürperenler, her türlü kötülükten titizlikle uzak duran, duyarlı Allah bağlıları var ya? Onların arkasından yerlerine, yüce Allah’dan uzak kuşaklar gelmiştir. Bunlar “namazı umursamayan ve ihtiraslarının tutsağı olmuş” yığınlardır. Yani namazı bırakmışlar, onu inkâr etmişler ve ihtirasların akıntılarına kapılmışlardır. Bunlar ile onlar arasındaki fark ne kadar büyük ve aradaki benzemezlik ne kadar çarpıcıdır!
