“Savaş sivil öldürmek için değil öngörülen siyasi hedefleri gerçekleştirmek ve düşmana caydırıcılık dayatmak için yapılır. 16. gün biterken direnişin hala ilk günkü kadar füze atabilmesi ve İsrail’in kara saldırısına cüret edememesi savaşın kimin lehinde seyrettiğini gösteriyor.
İsrail rejimi 1948’den beri işgal ve tehcire dayalı bir yayılma stratejisi izledi ve varlığını bunun üzerine kurdu. Ancak şu an tehcire karşı tehcir denklemiyle karşı karşıya. Gazze’yi küçültme hedefi açıkladı ama hem kuzeyde hem güneyde yerleşimlerini boşaltarak kendi küçülüyor.
İsrail rejimi kara harekatı ile direnişi tamamen yok edip yeni bir caydırıcılık denklemi yaratamazsa mevcut küçülme sürecinin durmasını engellemesi imkansız. Bu ise Siyonistlerin İsrail’in varlığına dair temel tezinin çöküşü anlamına geliyor.
Siyonistler, İsrail’in var olma zorunluluğunu ‘dünyada güvenlik içinde olmayan Yahudilerin güvenliğini sağlayan sığınak’ olma misyonuyla izah ediyor. Aksa Tufanı sonrasında İsrail, Yahudiler açısından dünyanın en güvenliksiz yeri haline geldi.
İsrail’i dünyanın herhangi bir yerindeki Yahudi için cazip kılan Batı Şeria ve Gazze cehenneminin yanı başında inşa edilmiş ayrıcalıklı yerleşimlerde cennet hayatı yaşama hevesiydi. Ancak tehcire karşı tehcir denklemi artık cennetlerinin bekasını tehdit ediyor.
Tehcire karşı tehcir denklemi dışarıdan Yahudi göçünü durduracağı gibi, tersine göçe de sebep olacağı için İsrail rejiminin varlığını tehdit ediyor. Bu yüzden Aksa Tufanı savaşının galibi kimin daha fazla adam öldürdüğüyle değil, kimin denkleminin geçerli olacağıyla anlaşılır.”
Alptekin Dursunoğlu
