Yarın yani 21 Ağustos, Kudüs’teki Mescidi Aksa’nın yakılması amacıyla 1969’da Denis Michael Ruhan isimli bir fanatik tarafından gerçekleştirilen sabotajın 53. yıl dönümü. Dolayısıyla bu vesileyle Mescidi Aksa’nın ve bu mabede yönelen tehlikelerin yeniden konuşulacağını ve buraya sahip çıkmak için yapılması gerekenlerin gündeme getirileceğini düşünüyoruz. Biz de bu vesileyle söz konusu olaydan ve Mescidi Aksa’ya yönelen tehlikelerin, tehditlerin büyümesinden biraz söz etmek istiyoruz.
Her şeyden önce bir fanatik tarafından gerçekleştirilen sabotajın, İsrail işgal rejimi yetkilileri tarafından “münferit” bir olay olarak yansıtılmasının gerçekçi olmadığını hatırlatmayı yararlı buluyoruz. İşgal rejimi zaman zaman bazı kirli operasyonlarını böyle “fanatik, deli, meczup” gibi yansıtılan kişiler üzerinden ama planlı ve kontrollü bir şekilde gerçekleştirmektedir. Hz. İbrahim Camisi’nde bir sabah namazı vaktinde gerçekleştirilen katliam da böyledir. Bunun daha birçok örneği var. Mescidi Aksa’ya 21 Ağustos 1969 tarihinde gerçekleştirilen sabotaj da böyledir. İşgal rejimi yetkililerinin işin içinde parmağının olduğunu, yangının çıkarılması sonrasında itfaiye araçlarının ulaşmasının engellenmesi amacıyla önceden oluşturulan engeller de çok açık bir şekilde ispat etmiştir. Ama ne yazık ki olay uluslararası boyutta bir incelemeye tabi tutulmadığından ve işgal rejiminin sorumluluğuyla ilgili yeterli çalışma yapılmadığından dünya kamuoyuna bu olay aşırı düşüncelere sahip bir fanatiğin kişisel teşebbüsü olarak lanse edildi.
İşgal rejimi, Mescidi Aksa’nın içinde bulunduğu Eski Kudüs’ü işgal ettiği 1967’den bu yana bu mabedi ortadan kaldırmak için çalışıyor. Onun bu mabedi ortadan kaldırmak istemesinin amacı ise İslam’ın Kudüs’teki tarihi izlerini ve dünya Müslümanlarının burayla irtibatını sağlayan bağları ortadan kaldırmaktır. Bu konuda izlediği siyasetine dini gerekçe oluşturmak amacıyla Mescidi Aksa’nın bulunduğu yerde önceden Süleyman Tapınağı adında bir yahudi tapınağının bulunduğu iddiasını kullanmaktadır.
İşgal rejimi bu mabedi ortadan kaldırmak amacıyla muhtelif yöntemlere başvurdu. Yakarak ortadan kaldırma planı en kestirme plan olarak görülüyordu. 1969’daki sabotajla çıkarılan yangın da bu mabede gerçekten büyük zarar verdi. Ama bu yangından sonra Müslümanlar buraya sahip çıkma konusundaki kararlılıklarından vazgeçmedi ve yanan kısımları restore ederek eski tarihi görünümüne kavuşturmaya çalıştılar.
Sonrasında buranın kendiliğinden yıkılmasına neden olmak amacıyla kazı çalışmaları başlattılar. Bu çalışmalarını önce gizli yürüttüler. Gün yüzüne çıkarılması üzerine birbiriyle çelişkili gerekçelerden yararlanmaya çalıştılar. Önce bölgede ulaşım kolaylığı sağlamak istediklerini ileri sürdüler. Oysa bu bölgede ulaşım hizmetleri için yerin altından hat çekilmesine ihtiyaç olmadığı gibi böyle bir gerekçeyle Müslümanlar açısından özel bir yeri olan çok önemli bir tarihi eseri tehlikeye sokacak hattın kullanılması son derece mantıksızdı. Sonrasında altında Süleyman Tapınağı’nın kalıntılarını bulmak istedikleri iddiasını kullandılar.
Son dönemde de özellikle yahudilerin de burada ibadet etme hakları olduğu iddiasıyla zaman veya mekan yönünden paylaştırma planlarını sürekli gündemde tutmaya çalışıyorlar. Bu planlarına toplumsal bir gerekçe oluşturmak amacıyla da fanatik yahudi gruplarının gündelik olarak buraya baskınlar düzenlemelerine imkan veriyorlar. Özellikle söz konusu grupların yönettiği dini okulların buraya gündelik turlar düzenlemeleri için organizasyonlar gerçekleştiriyorlar. Müslümanların bu baskınlara karşı çıkmalarına engel olmak için de söz konusu turlara katılanları sıkı polis korumasına alıyorlar.
Bir yandan da Mescidi Aksa’nın çevresini sıkı bir yahudi kuşatmasına almak amacıyla yahudileştirme faaliyetlerini de bütün hızıyla sürdürüyorlar.
Dolayısıyla Mescidi Aksa’da 1969’da çıkarılan yangın henüz tam olarak söndürülemediği gibi tehlike her geçen gün büyümektedir.
Ahmet Varol/Yeni Akit
