Siyonizm’in tarihi özünde bir aldatmacadır. Bu iddia, Filistinlileri yenmek ve Gazze nüfusunun önemli bir kısmının etnik temizliğini kolaylaştırmak için örtülü bir stratejiden başka bir şey olmayan sözde “Trump Gazze önerisi”ni bağlamına oturttuğu için bugün kritik öneme sahiptir.
Mevcut çatışmanın başlangıcından bu yana, ABD, İsrail’in en sadık müttefiki oldu ve Filistinli sivillerin doğrudan katledilmesini İsrail’in “kendini savunma hakkı” olarak nitelendirdi. Bu tutum, tüm Filistinlilerin -siviller ve savaşçılar, kadınlar, çocuklar ve erkekler- toptan suçlu sayılmasıyla tanımlanıyor.
Trump yönetiminin İsrail’i dizginleyebileceği yönündeki safça umutlar asılsız çıktı. Hem Joe Biden’ın Demokrat yönetimi hem de halefinin Cumhuriyetçi yönetimi, İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu’nun mesih misyonunda coşkulu ortaklar oldular. Aradaki fark esas olarak söylemseldi. Biden, sadık desteğini liberal söylemle örtbas ederken, Trump daha doğrudan ve açık tehditler içeren bir dil kullanıyor.
Her iki yönetim de, Netanyahu’nun savaşı stratejik hedeflerine ulaşamadığında bile, ona zafer kazandırmak için stratejiler izledi. Biden, Dışişleri Bakanı Antony Blinken’ı, İsrail’in önceliklerine tamamen uygun bir ateşkesi aracılık etmek için elçi olarak kullandı. Benzer şekilde Trump da, damadı Jared Kushner ve eski İngiltere Başbakanı Tony Blair gibi isimleri paralel bir plan hazırlamak için kullandı.
Netanyahu her iki yönetimi de ustalıkla kullandı. Ancak Trump döneminde, ABD lobisi ve İsrail, Amerikan dış politikasını adeta dikte ediyordu. Bu dinamiğin açık bir göstergesi, geçen Nisan ayında Netanyahu’nun Beyaz Saray ziyareti sırasında, “Önce Amerika” Başkanı’nın Netanyahu için bir sandalye çekmesiyle yaşanan o meşhur sahneydi. Bir zamanlar ABD kontrolündeki Barış Dörtlüsü’nün başkanı olan Blair’in Ağustos ayında Kushner ile birlikte Beyaz Saray’a çağrılması da bir başka kötü haberdi. İsrail ve ABD’nin çok daha büyük bir plan yaptığı açıktı: Sadece Gazze’yi ezmek değil, aynı zamanda Filistin davasını tamamen yeniden canlandırma girişimlerini de engellemek.
21-23 Eylül tarihleri arasında BM Genel Kurulu’nda on ülke Filistin devletini tanıdıklarını alkışlar eşliğinde açıklarken, ABD ve İsrail büyük stratejilerini açıklamaya hazırlanıyordu. Bu stratejiye dönemin İsrail Stratejik İşler Bakanı Ron Dermer’in eleştirel katkıları da eklenmişti.
Trump’ın Gazze önerisi 29 Eylül’de açıklandı. Hemen ardından, Filistin’in güçlü destekçileri de dahil olmak üzere birçok ülke desteklerini açıkladı. Ancak bu destek, planın son halinin, Trump ile Arap ve Müslüman dünyası temsilcileri arasında 24 Eylül’de New York’ta görüşülenlerden önemli ölçüde farklı olduğu fark edilmeden verildi.
Trump, İsrail’in öneriyi kabul ettiğini duyurdu ve Hamas’ı, “üç veya dört gün içinde” kabul etmezse “çok üzücü bir son olacağı” tehdidinde bulundu. Buna rağmen, BM ile birlikte İsrail’i sorumlu tutma konusunda büyük ölçüde başarısız olan BM Genel Sekreteri Antonio Guterres, Trump’ın önerisine destek vererek, “artık tüm tarafların bir anlaşmaya varması ve uygulanmasının hayati önem taşıdığını” belirtti.
Netanyahu, uluslararası baskının ağırlığının nihayet hafiflediğine ve sorumluluğun Filistinlilere geçtiğine inanarak yeni bir sevinç duydu. “Artık Arap ve Müslüman dünyası da dahil olmak üzere tüm dünya, Hamas’a koşulları kabul etmesi için baskı yapıyor” dediği bildirildi. Sarkaçın kendi lehine döndüğünden emin olan Netanyahu, 30 Eylül’de Gazze’deki hedeflerini açıkça tekrarladı: “İsrail Savunma Kuvvetleri (IDF) Gazze Şeridi’nin büyük bölümünde kalırken, hem yaşayan hem de ölen tüm rehinelerimizi serbest bırakmak.” Arap ve Müslüman ülkeler Trump’ın ilk planındaki değişikliklere itiraz etseler bile, ne Netanyahu ne de Trump geri adım attı; Netanyahu katliamlara devam ederken, Trump tehditlerini tekrarladı.
Bunun anlamı çok açık: Filistinlilerin tutumu ne olursa olsun, İsrail, hem askeri hem de askeri olmayan yollarla Gazze Şeridi’nde etnik temizlik için baskı yapmaya devam edecek. Plan, Gazze ve Batı Şeria’nın iki ayrı birim olarak yönetilmesini ve Gazze Şeridi’nin Trump’ın sözde “Barış Kurulu”nun doğrudan kontrolüne girmesini öngörüyor. Böylece Blair ve Kushner, Filistin’in yeni sömürgeci yöneticileri haline geliyor.
Tarih, özellikle de İsrail aldatmacasının tarihi burada çok kritik. Siyonist sömürgecilik, başlangıcından itibaren Filistin üzerindeki egemenliğini bir dizi uydurmaya dayanarak meşrulaştırdı: Avrupalı yerleşimcilerin toprakla temel tarihsel bağları olduğu iddiası; Filistin’in “halkı olmayan bir toprak” olduğu şeklindeki hatalı iddia; yerlilerin davetsiz misafir olduğu iddiası; ve Arapların özünde anti-Semitik olduğu klişesi. Sonuç olarak, etnik olarak temizlenmiş Filistin toprakları üzerine inşa edilen İsrail devleti, haksız yere bir barış ve demokrasi “ışığı” olarak pazarlandı.
Bu yalanlar ağı, her katliam ve savaştan sonra derinleşip daha da belirginleşti. İsrail askeri çabalarını veya propaganda savaşını yönetmekte tökezlediğinde, ABD her zaman müdahale etti. Bunun en iyi örneği, İsrail’in 1982’de Lübnan’ı işgal etmesi ve ABD baskısı altında Filistin Kurtuluş Örgütü’ne (FKÖ) bir “barış anlaşması” dayatılmasıdır. ABD elçisi Philip Habib’in çabaları sayesinde Filistinli savaşçılar, binlerce sivilin hayatını kurtaracağı düşüncesiyle Beyrut’tan sürgüne gittiler. Ne yazık ki, tam tersi oldu ve Sabra ve Şatilla katliamının ve 2000 yılına kadar İsrail’in Lübnan işgalinin yolunu açtı.
Bu tarihsel örüntü bugün Gazze’de tekrarlanıyor, ancak artık seçenekler daha belirgin. Filistinliler, Gazze’nin garantili yenilgisi (soykırımın garantisi olmayan, geçici bir yavaşlamasıyla birlikte) ile toplu katliamın devamı arasında bir seçimle karşı karşıya. Ancak, İsrail’in kırk yıl önce Lübnan’daki aldatmacasının aksine, Netanyahu bu sefer iğrenç niyetlerini gizlemek için hiçbir çaba göstermiyor. Dünya, bu aldatmaca ve soykırımın yanına kâr kalmasına izin verecek mi?
Ramzy Baroud / Middle East Monitor
Ramzy Baroud, gazeteci ve Filistin Chronicle’ın editörüdür. Beş kitabın yazarıdır. Son kitabı “Bu Zincirler Kırılacak: Filistinlilerin İsrail Hapishanelerindeki Mücadele ve Meydan Okuma Hikayeleri”dir. Baroud, İslam ve Küresel İlişkiler Merkezi’nde (CIGA) ve Afro-Orta Doğu Merkezi’nde (AMEC) yerleşik olmayan kıdemli araştırma görevlisidir.
