Varlıklı müreffeh hayat sahibi bir ailede büyüdüm. İlim tahsilim küçük yaşlarımda başladı daha 16- 17 yaşında kur’an talebesi okutup yetiştirmeye başladım.
Gerek üniv tahsilim gerekse medrese tahsilimin akabinde çalışmaya başladım, çalıştım (öğretmen) hala çalışmaktayım, çabalamaktayım.
İki çocuk sahibiyim ve çocuklarımı daima bir lütuf olarak gördüm. Allaha daima şükrettim bana verdiği bu iki hediye için.
Elimden geldiğince güzel ahlak, dini terbiye ve eğitimi vermeye gayret ettim, ediyorum.
Sırtımı kimseye dayayıp, orda burda zaman geçirip, boş laklak edip, çocuklarımı ihmal etmedim. Ve o meşhur sopayı “Annelik Hakkımı Helal etmem” kullanmadım. Çocuklar anne babaya emanettir.
Çocuklarınızı duygu sömürüsü ve hak deyip psikolojik bunalıma sokmayın. Kendi menfaatiniz için çocuklarınıza suçluluk hissettirmeyin .
Bağımlı bireyler yetiştirmeyin. Suçluluk duygusu, arada kalmışlık; anneye ya da babaya karşı çocukların iç dünyasında cehennem olur, öfke olur, nefret olur zamanla.
Evlat hayırlı istenip güzel yetiştirilirse, islami terbiye ve ahlak verilip benimsetilirse ödül olur.
İyi ahlak ve İslami terbiye verilmezse çocuklar ceza olur.
Anne babanın evlatlar üzerinde hakkı olduğu gibi, evlatların da anne baba üzerinde hakkı var. Bu haklardan biri güzel ahlak ve dini terbiye verilmesidir.
Çocuklarımız sadece emanettir sömürü aracı değildir.
Bir evladı bu safhaya getiren anne bencil bir annedir.
Yazık ki bir çok anne bencilce davranmaktadır. Oysa unutulmamalıdır ki bu çocukların, gençlerin de bir hayatı var, bir geleceği var.
Daima anne babaya bağımlı kalamazlar .
Bencil ve çocukları sigorta gören anneler, genelde çocukların evlenmesiyle aileye yeni bir birey gelmesiyle agresifleşir zamanla sigorta gördüğü çocuklarına ya hayatı zindan edip nefes aldırmaz, ya da onların uzaklaşmasına neden olur.
Halbuki anne şevkattir, merhamettir, sevgidir.
Anne kendinden çok çocuğunun mutluluğunu ister halbuki.
Zeynep Haşemi/ekrangazrtesi
