İnsan kendine zulmeder mi?
Zulmetme ve cehalet potansiyeline sahip olan insanoğlu kendi kendine de zulmetme zaafı taşıyor…
Belki de insan en fazla kendine zulmetme özelliğine sahiptir… Çünkü dışarıdan gelen zulme karşı duyarlı ve tepkili olan insanlar, içten içe büyüyen içsel zulme karşı sessiz kalabiliyor…
Önce şu soruyu tekrardan sormak gerekir…
Bir insan kendi kendine nasıl zulmedebilir? Soru şaşırtıcı olsa da Kur’an-ı Kerim’in sayfaları arasında gezindiğimiz vakit aradığımız cevabı bulabiliriz…
Özetle şunu söyleyebiliriz; işlediğimiz her günah ötekine değil bizatihi kendimize yaptığımız bir zulümdür…
Konuyu fazla uzatmadan Kur’an’dan seçtiğimiz dört ayetle açıklık getirmek istiyorum:
Bir… ‘’(Âdem ile eşi) dediler ki: Ey Rabbimiz! Biz kendimize zulmettik eğer bizi bağışlamaz ve bize merhamet etmezsen mutlaka ziyan edenlerden oluruz.’’(Araf, 23)
Cennette meskûn olan Hz. Âdem ve Hz. Havva yasak ağacın meyvesinden yedikten sonra yaşadıkları süreç ve sınav ve sonuçta gelen itiraf ve hubut…
‘’Biz kendimize zulmettik.’’ Bu itiraf kimden sadır oluyor, bir peygamber ve eşinden…
İki… ‘’Zunnun’u ( Yunus’u da zikret). Öfkeli bir halde geçip gitmişti (Ninova’yı terk etmişti). Bizim kendisini asla sıkıştırmayacağımızı zannetmişti. Nihayet karanlıklar içerisinde: ‘’Senden başka ilah yoktur; Seni noksan sıfatlardan tenzih ederim. Şüphesiz ben kendine zulmedenlerden oldum.’’ (Enbiya, 87)
Mücadele alanı Ninova’yı izinsiz terk eden Hz. Yunus (as) un ibtila ve imtihanı… Allah’ın ikabı ve itabı… Ve sonrasında Hz. Yunus (as)un içtenlikle istiğfar ve itirafı…
‘’ Ben zalimlerden oldum.’’ diyebilme duyarlılığı…
Karanlıkları dağıtmanın, aydınlığa yürümenin adı; Yunus…
Zulmü, zulmeti ve zilleti aşmanın şifresi…Yunusca bir nedamet…Tevbe, tevhid ve tesbih… Güzel bir teslimiyet…
Üç…(Musa): ‘’Rabbim! Doğrusu kendime zulmettim (başıma iş açtım)beni bağışla dedi…Allah da onu bağışladı.’’(Kasas,16)
Hz. Musa (as)bulaştığı bir vakadan dolayı hemen arkasından gelen pişmanlığı görüyoruz…
Dört…‘’Melike dedi ki: Rabbim! Ben gerçekten kendime zulmetmişim. Süleyman ile beraber âlemlerin rabbi olan Allah’a teslim oldum.’’(Neml,44)
İlahi adaleti görünce, bir beşer olarak içinde yüzdüğü zulmü izhar ve ilan eden Belkıs…
Şimdi kendi günümüze ve gerçeğimize dönecek olursak kim böyle bir itirafta bulunabilir?
‘’Ben kendime zulmettim…’’ Kendini sorgulamak…Özeleştiride bulunmak… Nedametini izhar etmek…Suçunu itiraf etmek… Yaptığı yanlışları fark etmek… Kendini eleştiriye tabi tutmak… Nefsini kötülemek… Pişmanlık duymak… Tevbe etmek… Kolay mı sanıyorsunuz?
Günaha kılıf aramamak… Tevillerle kendine teselli vermemek…
Nefse hoş gelen yorumlara yönelmemek, işi kitabına uydurmamak…
Ötekini değil kendi nefsini kınamak… Günah keçisi aramamak…
Şeytani gurura, nefsani kibre, behimi arzulara, enaniyet ve asabiyete yenik düşmemek.
‘’Ben kendime zulmettim.’’Tevbesini, tevazusunu, takvasını, terbiyesini, yaşamın şiarı kılmak…
Kötülüğü emredici nefsin tuzağına düşmemek…Arzuların güdümüne girmemek…
Ve de sorumluluk alanlarına dönmek…Ninova’da karar kılmak…
Davetsiz, cihatsız yaşamların sonrasının karanlık, kaos, kâbus ve kriz olduğunu asla unutmamak…
Mevzusuz ve mevzisiz kalmanın sonuçlarını iyi okumak…
Ununu eleyip, eleğini asmışlardan… Benden geçtim odunda gidenlerden…‘’Siz hâlâ oralarda mısınız? ’’kulvarını tercih edenlerden… Okçular tepesinden firar edenlerden olmamak azmi ve kararlılığı ile yaşamı yeniden formatlamak…
Hülasa; rotamız, pusulamız, navigasyonumuz, Ninova’ya yönelik olsun…
‘’De ki: ‘’Ey kendilerinin aleyhinde (günahda) haddi aşanlar, Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Çünkü Allah bütün günahları yarlıgar…’’ (Zümer,53)
Ramazan Kayan/Milat Gazetesi
