Allah (cc.) kâinatı ve insanı yaratmış ve şöyle buyurmuştur: “Şüphesiz ki rabbiniz, gökleri ve yeri altı günde yaratan, sonra arşa istivâ eden; geceyi, durmadan kendisini kovalayan gündüze bürüyüp örten; güneşi, ayı ve yıldızları emrine boyun eğmiş durumda yaratan Allah’tır. Bilesiniz ki, halk da emir de (yaratma ve yönetme) yalnız O’na aittir. Âlemlerin rabbi olan Allah yüceler yücesidir.” (Âraf 54). Allah gökleri ve yeri yarattıktan sonra Yahudilerin iddia ettikleri veya inandıkları gibi yorulup dinlenmeye çekilmiş değildir. (Tekvin 2) Arşa istiva etmiştir. İstiva kelimesinin tesviye etmek, düzenlemek gibi manalarının yanı sıra oturmak manası da bulunmaktadır, eğer bu manayı öncelersek bu ayeti şöyle yorumlayabiliriz; düşünün ki bir fabrika kurdunuz makinaları ve malzemeleri temin edip çalışacak işçileri de ayarladınız ve yönetimi ele aldınız yani işin başına geçtiniz işte sizin işin başına oturmanıza istiva denir Allah da yerleri ve gökleri yaratıp işin başına geçmiştir yani yarattığını yönetmeye başlamıştır. Dolayısıyla göklerin rabbi Allah (cc.), yerlerin rabbi insan değildir. Ayetin devamından anlaşıldığına göre; geceyi, gündüzü, güneşi, ayı, yıldızları çekip çeviren Allah’tır. Kâinatı “o” yönettiği gibi insanoğlunu da “o” yönetmektedir. Allah’ın göklere çekildiğini, bizimle ilgilenmediğini, yorulduğunu ve bizi kendi halimize terk ettiğini vehmetmek yeryüzünün ilahlığına soyunmaktır. Oysa yerlerin de göklerin de rabbi ve ilahı Allah’tır. Allah yaratmada aciz olmadığı gibi (Kâf 15) yönetmede de aciz değildir. “O her an bir iş başındadır” (Rahman 29).
İnsanoğlunu yaratan Allah (cc.) onun nelere ihtiyacının olduğunu neyin ona huzur getirip neyin felaket getireceğini en iyi bilendir. “Yaratan hiç bilmez mi”? (Mülk 14). İnsanoğlu ise kendisini müstağni gördüğü için azgınlık eder (Alak 6-7) ve ben de bilirim, ben de yapıp ederim demeye başlar. Bazen kendisini ilahlık makamında görür bazen de Mehmed Durmuş’un tabiriyle “Ölümlü Tanrılar” edinir. Neticede kulunu en iyi bilen Allah (cc.)’ın kanunlarına “çöl kanunları” diyerek arkasına atar ve kendi elleriyle yazdıkları kanunları insanlara dayatır veya ilah edindikleri müstekbirlerin koyduğu kanunlara razı olurlar.
İnsan, tarihi süreçte Allah (cc.)’a kafa tutarak bin bir türlü ideolojiler, fikirler, yaşam tarzları ortaya çıkardı, fakat bu yaşam tarzları insana sadece kan, zulüm ve gözyaşı getirdi. İnsanlık geçmişten günümüze Marksizm’i, ateizmi, komünizmi, laikliği denedi ve Türkiye özelinde de son yüzyılda demokrasi-laiklik-Kemalizm üçgeninde bir sistem denendi fakat bu sistemler insanların hem dünyasını hem ahiretini karartmaya yönelik sistemler olduğu için toplumu ifsat etmekten başka bir şeye yaramadı. Aslında bu sistemler biz ıslah ediyoruz diyerek yola çıktılar oysa bozguncuların ta kendileriydi de farkında değillerdi (Bakara 11,12). İnsanlığı zulümden kurtaracaklarını söylüyorlardı, acaba kimi hangi zulümden kurtaracaklardı. Marksizm insanları ateizmin zulmünden, demokrasi Marksizm’in zulmünden, laiklik dinin baskısından mı kurtaracaktı? Yoksa aslında birbirlerine siz zulmetmeyin biz zulmedelim demek mi istiyorlardı? Gittikleri yerlere demokrasi götürüyoruz diyerek hem demokrasiyi şirin göstermeye çalışıyorlar hem de demokrasiyle beraber kendi ideolojilerini dayatıyorlardı.
İnsanlık Allah’ın kanunlarının yeryüzünde hâkim olduğu günlerde bu kanunları uygulayan hayırlı ümmetin emr-i bi’l-ma’ruf nehy-i an’il-münker yaptığına (Ali İmran 110) şahit oldu. İnsanların kendi elleriyle yazdıkları kanunların hâkim olduğu günlerde ise müstekbirlerin ekini ve nesli yok ettiklerini (Bakara 205) müşahede etti. Silahlarının ve bombalarının kadın, çocuk, yaşlı ayırt etmediğine esefle tanık oldu ve hala da olmaktadır. Türkiye özelinde de demokratik-laik-Kemalist sistemden öncesi ve sonrası işin ehillerine malumdur. Öncekilerin insanlığa neler kazandırdığı ve İslam’a hizmetleri, sonrakilerin insanlıktan neleri alıp götürdüğü ve İslam’a verdiği zarar ortadadır.
Yaratan kimse, yönetende o olmalıdır. Bu konuda şöyle buyurulur: “Dikkat edin yaratmak da emretmek de Allah’a aittir” (Âraf 54). Allah (cc.) sadece kâinatı değil bizzat her alanda koyduğu kanunlarla insanlığı da “o” yönetmektedir. “Hastalandığımda şifa veren öldürecek olan diriltecek olan odur” (Şuarâ 80-81). Onun izni olmadan bir yaprak bile düşmez. Yaş ve kuru ne varsa hepsini bilir (Enam 59). Allah (cc.) insanın konuşmasından yeme-içmesine, evlenip-boşanmasından kazanıp-harcamasına kadar her şeyiyle ilgili kanunlar koymuş ve bu şekilde onunla ilgisini kesmediğini aksine ona çok yakın olduğunu (Bakara 186, Mücâdele 7, Yûnus 61) bildirmiştir. Zaten Allah (cc.)’ın insanla ilgilenmediği düşüncesi ahirete (hesap gününe) iman edenler için muhaldir.
Ondan başka ilah yoktur, “Allah, kendisinden başka hiçbir ilâh olmayandır. Ölmüş değildir ki yönetimi bıraksın, Diridir. Yarattıklarını idare eden odur, kayyumdur. Zayıflığı veya acizliği yoktur, O’nu ne bir uyuklama tutabilir ne de bir uyku. Yönetme ve çekip çevirme ona aittir, göklere ve yerlere o hükmetmektedir, O’nun kürsüsü, bütün gökleri ve yeri kaplayıp kuşatmıştır. O her şeye güç yetirendir, Gökleri ve yeri koruyup gözetmek O’na güç gelmez. (Bakara 255).
Dünya nice aklıyla övünen, fakat aklının kendisini kurtaramadığı Karunlar, (Kasas 78) Allah (cc.)’ın kendisine saltanat verdiği, tarihte Nemrut diye bilinen ve ben de hayat veririm dediği halde kendisi hayatta kalamayan nemrutlar, (Bakara 258) ben sizin için kendimden başka bir ilah tanımıyorum, (Kasas 38) sizin en yüce rabbiniz benim (Nâzi’ât 24) dediği halde yüzme bilmediği ortaya çıkan Fir’avnlar görmüştür. Hepsi de tarihin çöplüğünde kaybolup gitmiştir. Ey bugünün Firavunları, Nemrutları, Karunları, Tiranları, Müstekbirleri! Ve onların peşine takılanlar! Kur’an’ın diliyle sizin kafirleriniz onlardan daha mı iyi (Kamer 43) diye soruyor ve Allah (cc.)’ın değişmez sünnetine (helak yasasına) uğramadan aklınızı başınıza devşirmenizi ve Allah (cc.)’ın yasalarına dönmenizi tavsiye ediyoruz.
Sonuç olarak; Allah’ın dünyayı yönetmesi, O’nun sonsuz ilmi, iradesi, hikmeti ve mutlak egemenliği çerçevesinde, evrendeki her anı kuşatan kusursuz bir düzen ve idare anlayışıyla gerçekleşir. Kâinattaki hiçbir zerre O’nun bilgisi ve kontrolü dışında kalmaz; evrendeki fiziksel yasalardan toplumsal ve ahlaki dengeye kadar her şey ilahi bir ölçü, hikmet ve uyum içerisinde yürütülür. Kur’an-ı Kerim’de bu durum, göklerin ve yerin idaresinin O’nun katında titizlikle sürdürüldüğünü bildiren ayetlerle vurgulanırken, insanlara da bu ilahi düzende ahlaki sorumluluk bilinciyle hareket etme görevi yüklenir. Ama hâkimler hâkimi Allah (cc.) iken, insan halife olduğunu unutarak ilahlığa ve kul olduğunu unutarak hakimliğe soyunursa yeryüzünde adalet yerine zulüm, güven yerine anarşi, hâkim olur.
